Karlijn Roex zet zich mede in voor de strijd tegen kernwapens 


Dit jaar heb ik me voorgenomen me mede in te zetten tegen kernwapens in de wereld. Dat is een langetermijn-commitment, niet alleen voor komend jaar. Want er staat veel op het spel en het moeten leven onder de dreigende schaduw van kernwapens is een onrechtvaardigheid op zichzelf. 




Wat doe ik zoal?

  • Als privépersoon en freelancer ga ik niet meer in zee met financiële instellingen die in kernwapens investeren, en doe ik mee aan de actie #DontBankOnTheBomb
  • Als activist zet ik me samen in met andere betrokken individuen en organisaties, zoals PeaceSOS (zie video hierboven). 
  • Mijn 'scherpe pen' zet ik in, alsmede mijn andere skills, voor een kernwapenvrije wereld. Zie hier mijn Parool opiniestuk van 14 januari 2020. Mijn aankomende grote schrijfproject gaat over dit thema. Steun dit project financieel. Word mijn PATRON (met match-donaties naar organisaties die zich inzetten tegen kernwapens) !
  • Dit jaar van '75 jaar atoombom op Hiroshima en Nagasaki' organiseer ik lezingen en nodig ik artiesten uit om performances te geven die de broodnodige verbeelding (zie het werk van de Duitse filosoof Günther Anders) opwekken over de implicaties van kernwapens en dit bizarre nucleaire tijdperk. In het bijzonder wil ik podium faciliteren aan degenen die zelf getroffen zijn door nucleaire wapens of door de toxische productieketen ervan. Blijf op de hoogte! Schrijf je in op mijn nieuwsbrief hier rechts.
  • Omdat mensen die zelf getuige zijn van de vreselijke effecten van nucleaire wapens aan het voorfront zouden moeten staan van elke ontwapeningsbeweging, steun ik het dat overlevers van de atoombom (hibakusha) deze april hun woordje zullen doen bij de Verenigde Naties. Daar zal het non-proliferatieverdrag worden geëvalueerd. Bekijk hier de recente bijdrage van Setsuko Thurlow op de ICAN Paris Forum.

Jij kunt ook wat doen!

  1. Steun hibakusha (overlevers van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki) om hun verhaal te kunnen doen bij de VN. In april wordt door de VN in New York het non-proliferatieverdrag geëvalueerd. Het geluid van hibakusha is onmisbaar! Steun ze financieel om daarheen te gaan en te verblijven. De donatiecampagne-website is in Japans, maar gooi vooral alles in je vertaalmachine. Zo makkelijk is het dus tegenwoordig.
  2. Help mee organiseren dat dit sterke theaterstuk over het bombardement op Hiroshima en het taboe waaronder hibakusha gebukt gingen, ook op de Nederlandse podia komt! Het is opgezet en wordt uitgevoerd door de Japanse actrice Sachiko Hara, die momenteel in Duitsland woont. Na afloop van de theater-act zal er een gesprek plaatsvinden met de zaal. Superbelangrijk voor bewustwording dus! Meehelpen? Stuur me een mailtje. [ON HOLD VANWEGE CORONA!]

  


Een morele plicht: een kernwapen-vrije wereld

Een verslag van de ICAN Paris Forum

ICAN Paris Forum, aanwezig ook namens PeaceSOS


In 2020 bevind ik mij in de stad der Liefde op de dag van de Liefde: 14 februari. Dit jaar voor mij een nucleaire Valentijnsdag, of beter nog: een anti-nucleaire. Ik bezoek vandaag een tweedaagse conferentie van ICAN (International Campaign to Abolish Nuclear Weapons). Het programma was vol met allemaal interessante zaken waar ik een heel essay over zou kunnen schrijven. Omdat dit een blog betreft, maak ik even een selectie. Op de ICAN-webpagina zijn alle filmpjes nog te bekijken [1].

 

Het licht in donkere tijden

Ik ben in de lichtstad om te zoeken naar het licht in donkere tijden, zoals de titel van de lezing van Setsuko Thurlow heet. Als iemand namelijk iets weet van de impact van nucleaire wapens, dan is het Thurlow wel. Zij heeft als dertienjarig meisje het bombardement op Hiroshima overleefd. “I have a moral duty to speak. Because I have seen what these bombs can do.” – het is de zin die ik bij vele bom-overlevenden die zich bewust uitspreken, heb teruggehoord. Het is een zin die me blijft inspireren, aanmoedigen, waar een onverslaanbare energie uit stroomt. “Moral duty”.


“Ga maar terug naar je eigen land” – krijgt ze te horen. Ze moet zelfs onderduiken bij een professor. Het is heel schokkend om te horen, dat je nota bene als survivor niet wordt gehoord.


Videoverslag. Enkele sterke momenten:


Setsuko Thurlow






Karlene Griffiths Sekou






Onverwoestbaar weet deze sterke oude vrouw telkens weer haar verhaal te doen. Enkele keren moet ze pauzeren om een diepe zucht uit te slaan. De beelden die zij nu voor zich moet zien, daar kan mijn voorstellingsvermogen niet bij. Maar ze weet het onuitspreekbare toch zodanig te verwoorden dat wij ons allen in die zaal wel beseffen, dat zoiets nooit meer mag gebeuren. Ze beschrijft hoe de verkoolde en gesmolten resten van waarschijnlijk haar zusje en neefje zijn teruggevonden. Dat beeld, en ze pauzeert weer even, dat blijft haar voortstuwen: als beeld van kinderen die eindigen als onschuldige oorlogsslachtoffers. Ze beschrijft het lot van de schoolkinderen die ’s ochtends vroeg bij hun verplichte straatarbeid werden verrast en volop werden blootgesteld. Kansloos.


“Allen waren zij mensen met hun eigen dromen en persoonlijkheden. Allen. En allen zijn zij weggevaagd.”


Precies in de periode dat zij in de Verenigde Staten gaat studeren, voeren de VS experimenten met kernwapens uit bij de Bikini en Marshall eilanden. Ze richten veel schade aan, omwonenden laten dezelfde symptomen zien van bestraling. Thurlow uit zich kritisch over kernwapens, waaronder in een universiteitsblaadje, waarop studenten haar gaan intimideren. “Ga maar terug naar je eigen land” – krijgt ze te horen. Ze moet zelfs onderduiken bij een professor. Het is heel schokkend om te horen, dat je nota bene als survivor niet wordt gehoord.

Ze sluit af op het podium met een spandoek met daarop de namen van de kinderen. “Allen waren zij mensen met hun eigen dromen en persoonlijkheden. Allen. En allen zijn zij weggevaagd.”



Van de heilige gebergten tot aan de as van Hiroshima

Leona Morgan, een indigenous community activist in het westen van de Verenigde Staten, vertelt over een strijd waar ik relatief onwetend over was: de massavernietigende keten van nucleair kolonialisme. Aanwezige ICAN-medewerker Susi Snyder plaatste hier een treffende, samenvattende tweet over: “Van de uranium mijnen bij Mountain Taylor tot aan de as van Hiroshima. Landen met kernwapens delegeren de vreselijke effecten van deze wapens naar rechteloze gemeenschappen ver weg.” [2] Dit is een tendens die ik nota bene al wilde aankaarten in een volgend boek. Als ik de jonge, bevlogen Morgan hoor praten, krijg ik de neiging om naar de regio toe te reizen en de strijd tegen deze keten te ondersteunen. Gebergten die heilig zijn voor de oorspronkelijke bewoners van het gebied, zijn vervolgens niet alleen onteigend door de Europese imperialisten, maar vervolgens ook benut voor uraniumwinning en -verrijking. Dit verrijkte uranium wordt vervolgens benut voor de productie van kernwapens, waaronder de Hiroshima bom. Een cynische werkelijkheid die zelfs de distopieschrijver niet had kunnen bedenken: een mineraal afkomstig uit een heilig gebergte is gebruikt voor het creëren van een hel op aarde elders – om de Amerikaanse en westers suprematie in de wereld te vestigen en te handhaven. In de productieketen van kernwapens zijn de oorspronkelijke bewoners van deze Amerikaanse regio, verschillende ‘indigenous communities’, blootgesteld aan radioactieve straling. Opgeofferd voor deze suprematie dus.

In 1945 zijn er kernwapens getest in een gebied in New Mexico dat zogenaamd verondersteld werd ‘onbewoond’ te zijn. De oorspronkelijke bewoners, de zogenoemde ‘Downwinders’, hebben een zware prijs moeten betalen voor die experimenten: het leven in een zwaar bestraald gebied. Hun verhaal is grotendeels genegeerd gebleven, en is te lezen in het artikel ’75 Years ignored’ uit het magazine Inkstick [3]. Eigenlijk zouden we dit jaar, in 2020, naast 75 Hiroshima en Nagasaki, ook 75 jaar Downwinders moeten herdenken.

 

Het persoonlijke is politiek

Het was mijn gezelschap en ikzelf al opgevallen dat er, vergeleken met bijvoorbeeld conferenties van politici en beleidsmakers, vandaag relatief weinig witte mannen rondlopen. Er is gedurende de gehele conferentie veel aandacht voor de strijd tegen racisme, neokolonialisme en (cis-)seksisme. Erg sterk vond ik Karlene Griffiths Sekou, die Black Lives Matter vertegenwoordigde in een panel. De groepen die het hardst geraakt worden door een bepaald thema, moeten ook aan de voorgrond staan in de strijd. Anders nemen andere groepen, bevoorrechte groepen met meer macht, de strijd en prioriteiten over – ook al is dat goedbedoeld.

Sekou’s betoog is ontzettend inclusief. Degenen met een andere huidskleur, gender identiteit, of een andere ‘ability than the norm’ (in Nederland wordt nog veelal gesproken over ‘mensen met een beperking’), die staan vaak nog aan de marges van sociale bewegingen. Ook in Black Lives Matter – stelt ze. Ik herken het maar al te goed, en het is één van de zaken die ik aankaart in een artikel dat ik toevallig die week nog had afgerond. We moeten een beweging bouwen, zegt Sekou, die ook de allerarmsten meeneemt, en kinderen, et cetera. Als we behoren tot degenen die al veel langer onderdrukking ervaren, is het zaak om bruggen te bouwen met mensen die nu pas gaan merken dat zij ook op allerlei fronten risico’s lopen, bijvoorbeeld omdat de middenklasse aan het verdwijnen is. Met betrekking tot het nucleaire thema, betekent dit dat we de boodschap simpel en menselijk moeten houden. Dichtbij het persoonlijke.


Lees hier het hele verslag (6 pagina's) :

Verslag ICAN Paris Forum - Karlijn Roex
Verslag door Karlijn Roex over ICAN Paris Forum, een conferentie in februari 2020 over de ontwapeningsstrjid. Geschreven voor Peace SOS.
Verslag voor PeaceSOS.pdf (180.44KB)
Verslag ICAN Paris Forum - Karlijn Roex
Verslag door Karlijn Roex over ICAN Paris Forum, een conferentie in februari 2020 over de ontwapeningsstrjid. Geschreven voor Peace SOS.
Verslag voor PeaceSOS.pdf (180.44KB)


Hier doe ik (4 maart 2020) bij PAX verslag van de ICAN Paris conferentie.


-------------------------------------------------------------------

Linkjes en bronnen

[1] ICAN conferentie-webpagina https://paris.icanw.org/

[2] Tweet van Susi Snyder: https://twitter.com/susisnyder/status/1228253596023742465?s=20

[3] Inkstick https://inkstickmedia.com/75-years-ignored/

[4] New York Times https://www.nytimes.com/1994/01/14/us/2-recall-1949-radiation-tests-on-them.html

[5] Doomsday Clock Statement 2020 van de Bulletin of the Atomic Scientists https://thebulletin.org/doomsday-clock/current-time/

[6] Parool https://www.parool.nl/columns-opinie/discussies-over-feiten-gaan-ons-niet-beschermen-tegen-kernwapens~bd57d335/

[7] Lezing 16 april bij de reeks Suffering that matters https://www.besiendershuis.com/sufferingmatters-programma#nagasaki

[8] Sachiko Hara’s show https://www.facebook.com/SachikoMonster/




--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Bulletin of the Atomic Scientists zet de Doomsday Clock naar 100 seconden voor twaalf

[Geplaatst 27 Januari 2020]





------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Op deze webpagina zal zeer binnenkort meer info verschijnen! Op de hoogte blijven? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief!

------------------->>>>>>>






E-mailen
LinkedIn