#RecordingHistory

ONDERZOEK DOEN NAAR WETENSCHAP IN TIJDEN VAN DE COVID-19 PANDEMIE




8 juni 2020: Onze projectwebsite en eerste survey staan online!

Na een paar weken hard werken is het eindelijk zover! Onze eerste enquête uit een reeks van maandelijkse surveys, staat online op onze gloednieuwe projectwebsite!




14 mei 2020: Een real-time opname maken van historische tijden

Geplaatst 14-05, geupdated 20-05

Eén van de meest indrukwekkende herinneringen uit 2019 was voor mij in Hiroshima. Gedurende het moment had ik meteen door dat dit speciaal was - en direct haalde ik mijn telefoon uit mijn tas om het moment op te nemen. Ik schreef er kort daarna een stukje over, omdat ik als schrijver maar al te graag poëtische scènes op papier zet. Een vleermuis was uit het Atomic Bomb Dome gevlogen. Ik vond dat speciaal omdat ik een vleermuis als metafoor gebruikt had in mijn toen bijna-uitkomende boek. Dit dier stond metafoor voor iemand die geobsedeerd was geweest met Hiroshima - en die mij met die obsessie heeft besmet. Nu, na de COVID uitbraak, zie ik nog een andere poëtische resonantie. Het symbool van de nieuwe apocalyps was uit het symbool van de oude gevlogen. Op z'n Japans, is dit geen gevalletje 'dit toen en daarna dat' op een lineaire tijdlijn, waarbij we de ene apocalyptische gebeurtenis achterlaten in het verleden en daarna pas zich een volgende aandient. De nucleaire apocalyps is nog steeds actief, levend, en actief. En een atoomaanval zou een reeks epidemieën kunnen veroorzaken, of zelfs een pandemie. En omgekeerd kan een wereldwijde pandemie, gecombineerd met egoïstisch nationalistisch leiderschap en wankelende internationale verhoudingen, wel eens nucleaire spanningen verhevigen. 

Hoewel er nog steeds geen overeenstemming is over de vraag of COVID19 echt vanuit een vleermuis is overgedragen op mensen, is het al een feit dat dit dier symbool is geworden van het coronavirus. Valse informatie produceert sociale realiteiten, zoals symbolen. Ik ben op die plek niet blootgesteld aan corona, noch aan enige radioactieve straling. Jazeker, ik ben erachter gekomen dat vele mensen onterecht denken dat er nog steeds gevaarlijke stralingsniveaus zijn in Hiroshima. Dit is een verrassend dominante veronderstelling, en eentje die sowieso foutief is.

Ik verliet Hiroshima met de missie om verhalen te vertellen. Eigenlijk specifieker: om verhalen te verspreiden die verteld moeten worden. Terwijl ik in Hiroshima was, ontving ik de eerste reacties op mijn bijna-te-publiceren boek. Er bleek een substantieel 'wake the F%#K up' na-effect te zitten bij lezers die blootgesteld waren aan mijn teksten. Dus ik voelde een morele plicht om dit talent in te zetten om de wereld te redden de wereld te helpen zichzelf te redden. Vanaf dat moment, wist ik wat ik moest doen: historische tijden optekenen.

Hoe meer ik leerde over nucleaire bewapening, hoe vaker ik verrast wakker werd dat wij er nog gewoon waren, in onze intactgebleven huizen, en dat de schouwburgen waar ik op zou treden nog overeind stonden, alsmede de cafés. En toch, ondanks deze apocalyptische mindset, wist corona mij compleet te verrassen. Deze nieuwe apocalyptische gebeurtenis heeft me in feite van achteren gebeten, en niet alleen mij maar ook alles wat belangrijk voor mij was. Ik was teveel besmet met het optimisme van de andere mensen, om corona van verre al aan te zien stormen.

Dit jaar heb ik het woord 'pandemie tempo' geleerd ('pandemic speed') - terwijl ik angstig aan het zoeken was naar artikelen die speculeerden over de waarschijnlijke distribueerdatum van een bevrijdend vaccin. Alle gewoonlijke stappen werden in een 'pandemie tempo' gepasseerd, werd me verzekerd, in tegentelling tot het normale tempo van deze dingen. Mijn eigen leven voltrok zich daarentegen op de negatieve variant van pandemie tempo. In enkele uren had ik al mijn werk zien verdampen, en dag in dag uit zat ik gefrustreerd voor me uit te staren, met mijn onderzoeksvaardigheden die onbenut lagen midden in crisistijd. Al die jaren had ik me al gebogen over een andere wereldwijde uitdaging, en deze nieuwe uitdaging schreeuwde gewoon om mijn apocalyptische aandacht. En toen, ook in enkele uren, had ik een nieuwe baan: historische tijden optekenen.


Yeah, I even start looking like THE CURE.










Dus wat houdt deze nieuwe job in? 

Inmiddels midden in mei, werk ik op een pandemie tempo. Dat heb ik wel eens eerder gedaan. Toch voelt dit uniek. Ik ben ineens #COVID19 onderzoeker! Ik ben heel blij dat ik ga aansluiten bij de Universiteit van Amsterdam (@UvA_Amsterdam) en Dr. Giovanni Colavizza (@giovanni1085) om te werken aan een urgent project. Vele capabele wetenschappers buigen zich momenteel over het virus, vaccin en/ of medicijn. Maar hoe gaat dit in z'n werk? Corona beïnvloedt niet alleen de gezondheid, maar ook de wetenschap. Ik ga aan de slag als postdoctorale onderzoeker bij het Institute for Logic, Language and Computation (ILLC) en de Faculteit van Geesteswetenschappen (Media Studies) aan de Universiteit van Amsterdam. Daarnaast ben ik als visiting scholar aangesloten bij het Centre for Science and Technology Studies (CSTS), University Leiden. [Update 20-05: zie hier mijn personeelsinfo].

 

Dus waar gaat dit onderzoeksproject over?

Informatie is onmisbaar gedurende de COVID-19 pandemie. De Wereld Gezondheidsorganisatie heeft onlangs opgeroepen voor een aanpak van de “infodemic”: een overmaat aan vaak onbetrouwbare informatie die voor onzekerheid en angst zorgt. Reacties van overheden en de bevolking zijn afhankelijk van toegankelijke en betrouwbare informatie vanuit deskundigen. Dit project zal op structurele basis kijken naar de informatie-vergarende en informatie-verspreidende activiteiten van COVID-19 onderzoekers, terwijl de pandemie nog in volle gang is. Op die manier kunnen we aan vroege inzichten komen waarop al tijdig geacteerd kan worden, en maken we bovendien gebruik van de kans om data te vergaren die anders verloren zou zijn gegaan - die weer extreem nuttig zal zijn bij het voorbereiden op toekomstige crises alsmede voor toekomstig onderzoek. (De oorspronkelijke projectbeschrijving staat op deze website). Het onderzoeksproject heet "Collecting systematic survey data on scientists’ information-seeking and information-spreading behaviour in a time of crisis". #RecordingHistory is de naam die ik bedacht heb voor deze blog waarin ik over het onderzoek schrijf.

------------------------------------------------

Dus ja: ik ga data verzamelen over één van de grootste wetenschappelijke inspanningen in de recente geschiedenis. In real-time! Een unieke kans met resultaten waar we allemaal nog lange tijd wat aan zullen hebben!

------------------------------------------------

Dat is ook waarom ik je op de hoogte houdt op deze webpagina. Dit alles uiteraard binnen de lijnen van vertrouwelijkheid/ privacy en mijn professionele en morele plichten.

 

 Nadat dit project is afgerond, zullen er nog vele andere uitdagingen voor ons liggen, en veel verhalen zijn die verteld moeten worden. Ik heb nog steeds de wens om te schrijven over Hiroshima en Nagasaki. Maar nu vraagt eerst een huidige wereldwijde crisis mijn aandacht, op pandemie tempo.

E-mailen
LinkedIn